Mijn kleine daad van verzet tegen orde en netheid.
De berm bij de Brabanthallen werd weer ruw gesnoeid, met zo’n kantenmaaier. Het ging er hardhandig aan toe. Terwijl er allerlei prachtige bloemen tussen de grassen stonden. Slangenkruid, wouw, sint janskruid om maar iets te noemen. Het zwermde er van de hommels. Ik kon dit niet aanzien en besloot ter plekke om een daad van verzet te plegen 🙂
Ik sprak de man met de maaier aan en vroeg of hij al die insecten zag. En of hij het niet zonde vond om alles weg te maaien.
Hij zette de machine uit en ging het gesprek aan. Dat vond ik fijn.
Hij was het met me eens. Hij vond het ook zonde. Maar hij had nu eenmaal een opdracht gekregen: alles moest kort.
Ik vroeg of hij misschien stiekem om de bloemen heen kon maaien. De insecten hebben het al moeilijk genoeg. Alles stond zo prachtig in bloei. Of misschien kon hij wachten tot de planten in zaad schoten?
Maar nee. Dat kon allemaal niet.
Daarop vroeg ik hem nog even te wachten.
Ik haalde een snoeischaar uit mijn tas, knipte zoveel mogelijk bloemen af en legde ze in mijn fietsmand. Daarna bedankte ik hem voor het gesprek en wenste hem een fijne dag.
Hij ging verder met maaien.
Ik fietste naar huis. De hommels vlogen met me mee. Ik hoorde ze bijna juichen.
Thuis zette ik alles in een emmer water en keek de rest van de middag toe hoe de bijen, hommels en zweefvliegen op de bloemen afkwamen. Zij blij, ik blij.
Rest de vraag waarom we het nog steeds zo moeilijk vinden om rekening te houden met insecten?
We weten hoe belangrijk ze zijn. En toch kiezen we nog vaak voor strak, netjes, makkelijk en kort, terwijl een beetje ruimte al zoveel verschil kan maken.
Ik vraag me weleens af hoeveel leven er verloren gaat doordat we schoonheid vooral zien in wat ‘netjes’ is, en niet in wat groeit, bloeit, zoemt en krioelt.
Ik schreef hier een bericht over op LinkedIn. Daaraan zie je dat dit onderwerp enorm leeft, en dat is goed om te weten. Het bericht heeft bijna 700 reacties, meer dan 80 commentaren en 30 reposts.
